Zarówno kościół w Harklowej, jak i cała miejscowość znajdująca się na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej to „bohaterowie” Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej pt. „Piękno – Dziedzictwo – Komunikacja. Harklowa 2018”, którą zorganizowano 11 października br. w Podhalańskiej Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej (PPWSZ) w Nowym Targu
Metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski, który objął spotkanie patronatem honorowym, przypomniał w swym liście do uczestników konferencji, że właśnie „świątynia staje się uosobieniem piękna, dziedzictwa i komunikacji. Piękna dlatego, że człowiek chce ofiarować Bogu to, co wyjątkowe i niepowtarzalne; dziedzictwa dlatego, że świątynia zawsze zostaje w spadku dla nowych pokoleń i jest dla nich wyzwaniem, a także zobowiązaniem; i w końcu komunikacji, gdyż na modlitwie osoba wchodzi w kontakt z Ojcem i uczy się, jak rozmawiać z bliźnim”.
Świątynia
Reklama
Kościół w Harklowej powstał pod koniec XV wieku. Badania pozwoliły doprecyzować pochodzenie budynku na lata 1488-99. O wykonanych pracach konserwatorskich i badawczych w latach 2005-14 mówił dr Jarosław Adamowicz z Wydziału Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W odróżnieniu od innych drewnianych świątyń (jak np. w niedalekim Dębnie) budynek w Harklowej jest kompilacją wielu warstw historycznych i gromadzi zasób dziedzictwa kilku wieków. Wnętrze kościoła jest ozdobione polichromią patronową. Oznacza to, że zdobienia są wykonane za pomocą szablonów (patronów). W Harklowej zachowały się najstarsze malowidła pochodzące z przełomu XV i XVI wieku. Symbolikę dekoracji, obejmujących motywy zwierzęce i ornamentalne, w tym monogram Jezusa Chrystusa i motywy florystyczne, omówił w referacie „Komunikacja symboliczna na przykładzie świątyni w Harklowej” ks. dr hab. Robert Nęcek, kierownik Katedry Edukacji Medialnej na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. Wszystkie symbole nawiązują do Pisma Świętego lub żywotów świętych. – Wnętrze kościółka w Harklowej przemawia do ludzi XXI wieku w sposób żywy i nieustannie – przekonywał ks. Nęcek.
Rektor PPWSZ – ks. prof. nadzw. dr hab. Stanisław Gulak w referacie poświęconym digitalizacji (cyfryzacji) dóbr kultury opisał wysiłek pracowników nowoczesnej pracowni digitalizacji, która powstała na uczelni w celu ratowania od zapomnienia kulturowego dziedzictwa narodowego. Aby doceniać wartość dzieł sztuki odziedziczonych po poprzednich pokoleniach, potrzebna jest odpowiednia wrażliwość na piękno. O roli tej wartości w wychowaniu mówił ks. prof. dr hab. Adam Maj z Katedry Dydaktyki i Edukacji Szkolnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. – Piękno jako wartość wychowawcza nie tylko tworzy triadę wartości uniwersalnych obok prawdy i dobra, ale też jest ich ukoronowaniem – powiedział prelegent.
Wszystkie referaty (a było ich kilkanaście) zostaną opublikowane przez wydawnictwo PPWSZ.
Ludzie
Reklama
Parafię pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Harklowej tworzą mieszkańcy trzech miejscowości: Harklowej, Szlembarka i Knurowa, ale granice tej wspólnoty sięgają znacznie dalej: do Stanów Zjednoczonych i Kanady, gdzie Polonia starannie pielęgnuje tradycję i wiarę ojców. Ks. Nęcek, inicjator naukowej konferencji o Harklowej, mówi o parafianach, że są „ludźmi pięknymi”. – To znaczy, że są bardzo mocno związani z parafią, dbają o honor i swoją godność. Przejawia się to również w trosce o świątynię i w budowaniu relacji między sobą – wyjaśnił. Organizując ogólnopolskie wydarzenie naukowe, ks. Nęcek chciał przede wszystkim podziękować zarówno proboszczowi – ks. kan. Eugeniuszowi Dziubkowi, u którego ponad 20 lat temu odbył praktykę diakońską, jak i parafianom. Z kolei sam proboszcz przyznał, że dla całej parafii, miejscowości, ale też dla regionu konferencja to bardzo wielkie wyróżnienie.
Przybywających do Harklowej gości podejmuje w swym pensjonacie Akiko Miwa, pochodząca z Japonii mieszkanka Podhala, zakochana w kulturze góralskiej i bardzo zżyta z lokalną społecznością. Podczas konferencji ambasador Japonii – Tsukasa Kawada w imieniu japońskiego rządu wręczył p. Akiko Order Wschodzącego Słońca (jest to trzecie najważniejsze odznaczenie państwowe) w podziękowaniu za jej zasługi w promowaniu dziedzictwa narodowego Japonii i Polski.
Na zakończenie wypada jedynie dodać, że Harklową – bogatą w tradycję, ludową pobożność i piękno sakralnej sztuki – po prostu warto zobaczyć osobiście.
– Chociaż forma nowa, ale stara treść, z nami kolędować chodźcie poprzez wieś – zachęcali klerycy toruńskiego WSD
Aula Centrum Dialogu im. Jana Pawła II pękała w szwach – tak wielu gości zgromadziło się 13 stycznia na dorocznym koncercie bożonarodzeniowym w wykonaniu kleryków Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu
Pod kierunkiem Krzysztofa Zaremby, kierownika muzycznego toruńskiego teatru Baj Pomorski, klerycy przygotowali kolędy z repertuaru Bractwa Kurkowego oraz „Bożonarodzeniowej Mszy beatowej” Katarzyny Gaertner. Mimo że kompozycje mające już 50 lat mogły być zaskoczeniem dla słuchaczy, okazały się być bardzo dobrym wyborem. Popłynęły takie żywiołowe utwory, jak: „Niechaj dźwięczą struny”, „Chwalcie Imię Pana”, „Już gwiazdeczka się kolebie” ale i nastrojowa „Kołysanka Matki Brzemiennej” czy „Pierwsze Wigilie”. Nie zabrakło patriotycznych odniesień, jak chociażby w „Piosence kolędników”. Radość, z jaką klerycy śpiewali o Narodzeniu Pańskim, udzielała się przybyłym, szczególnie rodzinom z dziećmi. Do występu zostali zaproszeni – dawny wicerektor WSD, a obecnie koordynator Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” ks. Leszek Stefański, oraz aktorka Baju Pomorskiego Grażyna Rutkowska-Kusa. Mimo pewnych niedogodności – dla niektórych widzów pozostały miejsca na schodach albo stojące – zgromadzeni zgodnie stwierdzali: „To był wspaniały koncert!”, „Było cudownie, nieziemsko!”, „Wspaniały nastrój!”, „Oni są najlepsi!”.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Wydarzenie rozpoczęło się Mszą św. w kościele pw. Najświętszego Zbawiciela, po której nastąpiło uformowanie marszu, który przeszedł ulicami: Ułańską, Bohaterów Westerplatte, Wojska Polskiego, Dąbrówki i Łużycką do kościoła pw. Ducha Świętego
Ulicami Zielonej Góry 30 maja pod hasłem „Obronić małżeństwo! Czas ochronić życie!" przeszedł Marsz dla Życia i Rodziny.
Wydarzenie rozpoczęło się Mszą św. w kościele pw. Najświętszego Zbawiciela, po której nastąpiło uformowanie marszu, który przeszedł ulicami: Ułańską, Bohaterów Westerplatte, Wojska Polskiego, Dąbrówki i Łużycką do kościoła pw. Ducha Świętego, gdzie odbył się m.in. koncert zespołu Sanctus z Gdańska, a także wystąpili goście specjalni: Antonina Jarosz i Artur Kozakiewicz.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
