Na początku maja w Lubartowie odbył się piąty Przegląd Piosenki Przedszkolnej. Inicjatorką tej imprezy jest dyrektor Przedszkola Miejskiego nr 1, Teresa Oleszko wraz z Radą Pedagogiczną.
Już w zimie powstają zręby kolejnego przeglądu, a w maju jest jego finał.
Na scenie Lubartowskiego Ośrodka Kultury przez dwa dni występowały dzieci z 11 placówek. Prezentowano nie tylko śpiew, ale i oprawę ruchową, a także ubiory i instrumenty. Każda placówka
decydowała o doborze repertuaru. Na widowni dzieci żywo reagowały na każdy występ i dziękowały wykonawcom gromkimi brawami. Wśród widzów byli też dorośli, rodzice, opiekunowie, wychowawcy, katecheci
wraz z siostrami zakonnymi. Atmosfera podniosła i żywiołowa, ale taki jest temperament najmłodszych.
Na lubartowskiej scenie zaprezentowały się: dzieci z Przedszkola Niepublicznego w Firleju (wykonały taniec dyskotekowy i taniec kowbojski), oddział przedszkolny przy Szkole Podstawowej
w Woli Osowińskiej (piosenki: Bajlandia i Dylu, dylu), grupa artystów z Przedszkola Specjalnego nr 11 w Lublinie (inscenizacja ruchowo-muzyczna Miód), dzieci z zerówki przy Szkole
Podstawowej nr 3 w Lubartowie (utwory Kaczor i Kacza-czacza), podopieczni Przedszkola Miejskiego nr 4 w Lubartowie (piosenki o pajacyku i o kolorach). Pierwszy dzień prezentacji
zakończył się występem dzieci z Przedszkola Miejskiego nr 2 w Lubartowie, prezentujących zabawę inscenizacyjną o wiośnie. W drugim dniu impreza rozpoczęła się od gościnnego występu
uczniów klas 0-I ze Szkoły Muzycznej w Lubartowie. W ich wykonaniu obejrzeliśmy krótkie przedstawienie pod tytułem Nadejście wiosny. Wiosna na podwórku - to opowieść muzyczna, którą zaprezentowały
dzieci z Przedszkola w Kamionce. Kolejny program o wiośnie przedstawiły przedszkolaki z Niemiec k. Lublina. Taniec i piosenki zaprezentowały także dzieci z Przedszkola Miejskiego
nr 5 w Lubartowie. Ostatni występ należał do dzieci z integracyjnego Przedszkola Miejskiego nr 5 w Lubartowie, które przygotowały inscenizację o przygodach wiosny.
Można powiedzieć, że wiosna i dzieci zawładnęły przez dwa dni Lubartowskim Ośrodkiem Kultury. Tegoroczna impreza miała także współorganizatora, a było nim Polskie Stowarzyszenie na Rzecz
Osób z Upośledzeniem Umysłowym - Koło w Lublinie. Jak to zwykle bywa, imprezy dla dzieci mają swoich "dobrych wujków", którzy ufundowali nagrody rzeczowe dla wszystkich uczestników przeglądu.
Dzisiejszy fragment wyrasta z mów Jeremiasza do Judy, która szukała oparcia w układach i w sile ludzi. W tle stoi polityka ostatnich dekad królestwa, napięcie między Egiptem i Babilonią oraz pokusa, by bezpieczeństwo zbudować na sojuszach. Prorok mówi o zaufaniu. „Ciało” oznacza tu kruchą ludzką moc, także władzę i pieniądz. Formuła „przeklęty… błogosławiony…” przypomina styl psalmów mądrościowych, szczególnie Ps 1. Tekst zestawia dwa obrazy roślinne. Pierwszy przypomina krzew pustynny rosnący na solnisku. Hebrajskie ʿarʿar wskazuje roślinę stepu, niską i jałową. Taka roślina trwa w miejscu bez stałego źródła, a „dobro” pozostaje poza zasięgiem. Drugi obraz pokazuje drzewo zasadzone nad wodą, z korzeniami sięgającymi potoku. W kraju o wądołach wypełnianych deszczem drzewo przetrwa „rok posuchy” i nie traci liści. U Jeremiasza woda często oznacza Boga jako źródło życia i wierności (por. Jr 2,13). Wers 9 dotyka wnętrza człowieka. Hebrajskie serce (lēb) oznacza ośrodek decyzji i ukrytych motywów. Jeremiasz nazywa to wnętrze podstępnym i trudnym do poznania. W następnym zdaniu Pan mówi o badaniu „nerek”. Hebrajskie kĕlāyôt wskazuje sferę pobudek, tego, co pozostaje zakryte nawet przed samym człowiekiem. Widzimy język sądowy. Bóg „przenika” i „bada”, a potem oddaje według drogi i owocu czynów. Tekst usuwa złudzenie samousprawiedliwienia. Zaufanie nie pozostaje uczuciem. Ono formuje wybory, styl mowy, relacje i sposób używania dóbr. W Wielkim Poście ten fragment prowadzi do rachunku sumienia i do uporządkowania tego, na czym spoczywa nadzieja w dniu próby.
Jeśli Wielki Post ma być czasem prawdziwej przemiany, musi rozpocząć się od zmierzenia się z rzeczywistością grzechu.
W konferencji „Zerwana więź” Michał Piekara dotyka jednego z najbardziej bolesnych doświadczeń chrześcijańskiego życia — rozdźwięku między pragnieniem a czynem. Pokazuje, że grzech to nie tylko lista złych wyborów, lecz przede wszystkim zerwana relacja z Bogiem, który jest Życiem. To zaproszenie, by przestać bagatelizować skutki grzechu i odważyć się stanąć w prawdzie o sobie. Bo prawdziwe nawrócenie zaczyna się od światła, które odsłania serce.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
