Głównie chorują kobiety (ok. 75%), ale najcięższe przypadki notuje się częściej wśród mężczyzn. Choroba zwykle rozpoczyna się w wieku 30-55 lat, częściej u osób z jasną karnacją skóry.

Objawy

Choroba cechuje się występowaniem napadowego lub ciągłego zaczerwienienia twarzy oraz pajączkowatych rozszerzeń naczyń włosowatych (teleangiektazje). Następnie zaczynają się pojawiać czerwone grudki i krostki, którym zwykle towarzyszą świąd i pieczenie skóry centralnie w okolicach czoła, nosa, policzków oraz brody. Stadium najbardziej zaawansowane przybiera postać zapalnych guzów i nacieków. Na skórze nosa, przede wszystkim u mężczyzn, może występować w postaci przerosłej, tj. miękkich, guzowatych tworów w obrębie nosa, które stopniowo go zniekształcają.

Choroba nawraca zwykle przez wiele lat, choć nierzadko zdarza się jednorazowy wysyp zmian skórnych. U kobiet nawroty i zaostrzenia często mają związek z występowaniem miesiączki i okresu przekwitania. W połowie przypadków trądziku różowatego występują powikłania oczne – zapalenie spojówek, zapalenie brzegów powiek, rogówki i tęczówki.

Przyczyny

Choroba nie jest dobrze zdefiniowana, jednak jej występowanie łączy się z migreną, nadmierną potliwością, marznięciem dłoni i stóp oraz z zespołem jelita drażliwego. Początek choroby objawia się przez napadowe czerwienienie się skóry twarzy. W łuskach naskórka chorych stwierdza się często obecność jednego z gatunków roztocza – nużeńca i drożdżaków, co wykorzystuje się jako argument przemawiający za celowością leczenia antybiotykami.

Postępowanie

Zalecane są: ochrona przed słońcem, silnym wiatrem, mrozem i zmieniającą się wilgotnością oraz unikanie drażniących skórę kosmetyków, alkoholu, zimnych i gorących potraw, pikantnych przypraw, produktów ciężkostrawnych i prowokujących dolegliwości dyspeptyczne. Wszystkie te czynniki mogą nasilać zaburzenia kurczliwości drobnych naczyń krwionośnych skóry i zaostrzać w ten sposób przebieg choroby. Zaleca się stosowanie witaminy C, ryboflawiny, kwasu askorbinowego, niacyny i rutyny.