Po raz drugi odbędzie się Mielecka Gala Wolontariatu. W środę 29 listopada o godz. 16.30 w Samorządowym Centrum Kultury w Mielcu spotkają się wolontariusze z Mielca i powiatu mieleckiego oraz organizatorzy wydarzenia – poseł Fryderyk Kapinos, który jest pomysłodawcą gali, i Fundacja Prometeo.
Idea
Joanna Duszkiewicz, koordynator II Mieleckiej Gali Wolontariatu, wyjaśnia: – Panu posłowi bardzo zależy na promowaniu idei wolontariatu. Głównym celem gali jest docenienie działalności wolontariuszy, stowarzyszeń, organizacji pożytku publicznego oraz każdego, kto dostrzega potrzebujących i bezinteresownie im pomaga. Dodaje, że wydarzenie wpisuje się w obchodzony 5 grudnia Międzynarodowy Dzień Wolontariusza. I zaznacza: – Poseł Kapinos właśnie w ten sposób pragnie podkreślić i docenić aktywność wielu osób i organizacji niosących bardzo różnorodną pomoc.
Zgodnie z regulaminem gala ma charakter przeglądu, w ramach którego są przyznawane nagrody w trzech kategoriach: I Wolontariusz Powiatu Mieleckiego 2023 (kategoria indywidualna); II – Organizacja Charytatywna Powiatu Mieleckiego 2023; III – Grand Prix 2023 – nagroda specjalna za całokształt działalności społecznej lub szczególne zaangażowanie w dziedzinie wolontariatu. Joanna Duszkiewicz informuje, że każdy z regionu mieleckiego mógł zgłosić organizację lub osoby zaangażowane w wolontariat, wypełniając formularz zgłoszeniowy dostępny w biurze poselskim Fryderyka Kapinosa. Zapewnia, że wszyscy zgłoszeni, których aktywność wolontaryjna została potwierdzona, będą docenieni: – Obok trzech pierwszych miejsc w I i II kategorii są przyznawane wyróżnienia. Organizatorom zależy, aby w ten sposób docenić czynione przez wolontariuszy dobro i je promować.
Cenna inicjatywa
Gdy pytam, jak została odebrana I Mielecka Gala Wolontariatu, pani koordynator zapewnia, że bardzo pozytywnie i relacjonuje: – Nie spodziewaliśmy się, że spłynie ponad 100 zgłoszeń, z niedużą przewagą tych dotyczących organizacji. Po gali dostaliśmy mnóstwo podziękowań, m.in. od przedstawicieli samorządów, dyrektorów szkół, przewodniczących kół gospodyń wiejskich, jednostek ochotniczych straży pożarnych i innych organizacji pożytku publicznego. Doceniono inicjatywę pana posła, zorganizowanie święta, podczas którego została podkreślona rola wolontariuszy, ale też była to okazja do spotkania, rozmowy i wymiany doświadczeń. A aktywność wolontariuszy, ich niesienie pomocy może zainspirować innych do podobnych zachowań. Joanna Duszkiewicz dodaje, że o wydarzeniu pisano w lokalnej prasie, w mediach społecznościowych, w których pojawiło się mnóstwo krótszych i dłuższych relacji z gali: filmików i zdjęć nagrodzonych i wyróżnionych wolontariuszy.
– Z pełnym zrozumieniem i uwagą obserwuję aktywność wolontariuszy, którzy przez cały rok bezinteresownie poświęcają swój prywatny czas w służbie drugiemu człowiekowi – przyznaje poseł Fryderyk Kapinos i stwierdza: – Gdyby nie oni, nie powstałoby wiele cennych inicjatyw społecznych. Zaangażowanie wolontariuszy, wykonujących bardzo często mrówczą pracę, okazało się szczególnie ważne w czasie pandemii oraz napływu uchodźców z Ukrainy, kiedy trzeba było stawić czoła nowym wyzwaniom i wspierać najbardziej potrzebujących. Móc ich w tym wszystkim wspierać, to czysta przyjemność.
Szansa
Pan poseł zauważa, że zaangażowanie się w wolontariat to wyjątkowa okazja nie tylko do pokazania aktywności i talentów poszczególnych osób, ale także szansa do podjęcia dyskusji o problemach, z którymi borykają się inni. Przekonuje: – Dzięki wolontariatowi młodzi ludzie mają ogromne szanse na świetny start, ciągłe zdobywanie wiedzy, podnoszenie kwalifikacji oraz nabywanie nowych umiejętności. Zwraca też uwagę na coraz większą popularność wolontariatu wśród seniorów – zapewnia on osobom starszym podniesienie jakości ich życia oraz pozwala wykorzystać ich potencjał, wiedzę i doświadczenie. Poseł puentuje: – Praca dla innych to dni wypełnione radością oraz ludzką życzliwością i wdzięcznością.
Jak poinformowało Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej, dzisiejszego popołudnia odbyła się rozmowa telefoniczna Ojca Świętego Leona XIV z premierem Kanady Markiem Carneyem w kontekście niedawnej prezentacji encykliki „Magnifica humanitas”.
Omówiono znaczenie dialogu na temat rozwoju sztucznej inteligencji w perspektywie etycznej oraz podejścia skoncentrowanego na człowieku.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Hiszpańskie klasztory klauzurowe przygotowują tysiące ręcznie wykonanych różańców, które będą towarzyszyć czerwcowej wizycie Papieża Leona XIV. W inicjatywę, realizowaną przez 16 wspólnot żyjących na co dzień z dala od życia publicznego, zaangażowali się także młodzi wolontariusze pomagający w pakowaniu różańców. Jak informuje Vatican News, projekt stał się jednym z symboli przygotowań do papieskiej podróży.
Przed wizytą Papieża Leona XIV w Hiszpanii, zaplanowaną na 6–12 czerwca, szesnaście klasztorów kontemplacyjnych z różnych regionów kraju przygotowuje tysiące dziesiątek różańca dla pielgrzymów. Inicjatywa jest związana z podróżą apostolską odbywającą się pod hasłem „Podnieście oczy” („Alzad la mirada”).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
