Henryk de Ossó y Cervelló żył w czasach gdy w Europie rosnące w siłę środowiska masonerii i skrajnych liberałów rozpoczęły z Kościołem otwartą wojnę. Tak też było w jego ojczyźnie, Hiszpanii, gdzie po rewolucji wrześniowej lewicowy rząd rozpoczął systemowe prześladowanie Kościoła. W tym czasie Henryk przyjął święcenia kapłańskie i oddał się bez reszty katechizacji, widząc w edukacji ratunek dla wiernych. Okazał się niezwykle utalentowanym nauczycielem, który z łatwością zdobywał szacunek u uczniów. Doświadczeniem katechetycznym podzielił się w Praktycznym przewodniku katechety – książce, która ułatwiła innym katechetom nauczanie w tych trudnych dla Kościoła czasach. Sięgał też po nowe – jak na swoje czasy – środki społecznego przekazu, m.in. wydawał gazetę Santa Teresa de Jesús. Opieką otoczył także dzieci, które z różnych powodów nie mogły uczęszczać do szkoły – dla nich zorganizował tzw. szkółki niedzielne, w których uczyły się pisać i czytać.

W 1873 r. ks. Henryk założył stowarzyszenie katolickiej młodzieży żeńskiej, w którym dziewczęta w ewangelicznym duchu przygotowywały się do pełnienia swoich społecznych ról. Stowarzyszenie rozwijało się dynamicznie i już po ośmiu latach skupiało w Hiszpanii 140 tys. członkiń. W 1876 r. założył Towarzystwo św. Teresy od Jezusa. Siostry tego nowego zgromadzenia wsparły jego pedagogiczne wysiłki.