Świątynia niewielkiej parafii Ulanica została konsekrowana 1 maja w liturgiczne wspomnienia św. Józefa Robotnika, patrona wspólnoty. Uroczystość zwieńczyła długi proces i zawierała w sobie dziękczynienie za 80 lat istnienia parafii i 5 lat poświęcenia świątyni.

Pragnienie mieszkańców

Utworzenie samodzielnej parafii Ulanica było wielkim pragnieniem jej mieszkańców. Pod koniec XIX wieku pojawił się zamiar zbudowania kaplicy mszalnej, kiedy proboszczem w Dynowie był ks. Gabriel. Tę myśl podjęto na nowo w 1913 r., gdy proboszcz parafii Dynów – ks. Antoni Cząstka, wspomniał ludziom o budowie kościoła. Pomysł ten przyjęto z entuzjazmem, ale ksiądz został przeniesiony i sprawa budowy została odsunięta na dalszy plan. Niebawem, w 1914 r. wybuchła I wojna światowa i temat został zamknięty. Jednak w 1918 r. pojawiły się kolejne zamiary budowy kościoła, został nawet utworzony komitet budowy. W 1929 r. od Kurii Biskupiej w Przemyślu otrzymano pozwolenie na budowę świątyni. W 1938 r. proboszcz dynowski ks. Michał Bar przeznaczył plac pod budowę i budynki folwarczne. W 1939 r. wykonano fundamenty, ale wybuch wojny przerwał dalsze prace, a zgromadzony materiał przeznaczony na budowę został rozebrany.

Ludzkie sprawy dzieją się w Bożej obecności

30 maja 1945 r. dekretem bp. Franciszka Bardy została erygowana ekspozytura z wydzielonego terytorium parafii Dynów, a na tymczasowy kościół zaadaptowano dom ludowy. Pierwszy proboszcz ks. kan. Jan Kosior od 14 lipca 1945 r. zamieszkał w Ulanicy w starym budynku folwarcznym. Wkrótce, bo 18 października 1945 r. poświęcono plac budowy, a następnie zbudowano kościół drewniany. 9 maja 1946 r. bp Wojciech Tomaka poświęcił jeszcze nie w pełni wykończony kościół św. Józefa i Matki Bożej Pocieszenia, a uroczystą procesją wniesiono Najświętszy Sakrament. W czerwcu 1952 r. pod przewodnictwem nowego proboszcza ks. Mariana Szarka, który pełnił posługę w parafii Ulanica do 1961 r., przystąpiono do budowy nowej murowanej plebanii. Kolejnym proboszczem w latach 1961--67 był ks. Józef Pruchnicki, a następnie proboszczami byli: ks. Stanisław Stawarski i ks. Józef Linek, jednak ich posługa nie była długa. W 1967 r. probostwo Ulanicy objął ks. Jan Tuleja, który przez parafian został przyjęty z ogromną radością i życzliwością.

Od 30 października 1968 r., kiedy to z niewyjaśnionych przyczyn spłonął doszczętnie drewniany kościół, Msze św. odbywały się w pokoju na plebanii zamienionym na kaplicę. Szczególnym znakiem w tym wydarzeniu było odnalezienie w zgliszczach różańca w stanie nienaruszonym, który obecnie wisi w specjalnej gablocie na lewej ścianie kościoła. Dla mieszkańców Ulanicy to był czytelny znak, że choć coś się skończyło, to zrodzi się następne. Mimo że ryzykowali represją, szykanami, utratą pracy czy majątku ze strony władzy ludowej, nie lękali się, bo mieli za sobą kapłanów i niezachwianego w walce z bezbożną ideologią abp. Ignacego Tokarczuka.

Ruszyła budowa

Pierwsze starania o budowę kościoła rozpoczęły się końcem 1968 r., a jego budowa rozpoczęła się 16 października 1971 r. na podstawie zezwolenia władz państwowych. Projekt kościoła wykonał architekt Andrzej Galar z Rzeszowa, budowniczymi kościoła byli natomiast miejscowi murarze, a także inni wykonawcy. Co ciekawe, cały materiał na jego budowę został wyniesiony siłą ludzkich rąk. Prace przy budowie posuwały się powoli, bo parafia była mała i nie stać jej było na pokrycie wszystkich kosztów związanych z budową. Poświęcenie kościoła św. Józefa Robotnika w stanie surowym nastąpiło 28 października 1973 r. przez bp. Tadeusza Błaszkiewicza.

We wrześniu 1979 r. niespodziewanie zmarł ks. Jan Tuleja, który zgodnie ze swoim życzeniem spoczął na parafialnym cmentarzu, a jego następcą został ks. Tadeusz Ozga. W trakcie jego posługi wykonano dalsze prace upiększające świątynię, m.in. w 1990 r. wykonano polichromię kościoła. Po 16 latach pracy na rzecz parafii Ulanica ks. Tadeusza Ozgę zastępuje ks. kan. Jan Koszałka, który swoją posługę w parafii Ulanica pełni przez 26 lat. W tym okresie wykonano wiele prac modernizacyjnych czy też upiększających samą świątynię oraz cmentarz parafialny.

Uroczyste Te Deum

Obecny ksiądz proboszcz Andrzej Wójcik swoją posługę w parafii Ulanica obejmuje w 2022 r. Od początku swojej pracy duszpasterskiej stara się o modernizację kościoła, plebanii, a także czyni wspólnie z parafianami starania, aby w 80. rocznicę powstania parafii i 50. rocznicę poświęcenia obecnej świątyni doprowadzić do jej konsekracji. Ten historyczny dzień, który zapisał się złotymi zgłoskami w kronikach całej wspólnoty parafialnej w Ulanicy, a przede wszystkim w sercach każdego z jej uczestników, miał miejsce 1 maja 2025 r.

Uroczystej Eucharystii połączonej z konsekracją kościoła i ołtarza przewodniczył abp Adam Szal, który skierował do wszystkich słowo Boże, pełne mądrości i duchowego umocnienia. W koncelebrze brali udział: ks. Norbert Podhorecki – dziekan dekanatu Dynów, ks. Piotr Baraniewicz – oficjał Sądu Metropolitalnego w Przemyślu, ks. Jan Koszałka – były proboszcz i ks. Andrzej Wójcik – obecny proboszcz, oraz księża z dekanatu. Eucharystia została poprzedzona powitaniem przez przedstawicieli rady duszpasterskiej i księdza proboszcza, który przypomniał historię powstania parafii i kościoła.

Ważny akt liturgiczny

Kulminacyjnym momentem było namaszczenie nowego ołtarza (autorem projektu ołtarza i ambonki był ulanicki parafianin Karol Cieślik). Ważnym punktem konsekracji była uroczysta iluminacja świątyni, od zapalonego przez metropolitę paschału zapalenia zacheuszek dokonali: ks. Andrzej Wójcik i ks. Tomasz Węgrzyński oraz ks. Piotr Baraniewicz i ks. Jan Koszałka.

Cała wspólnota parafialna na czele z ks. Andrzejem Wójcikiem włączyła się w przygotowanie uroczystej konsekracji kościoła i ołtarza. Rada duszpasterska, Liturgiczna Służba Ołtarza, organista wraz z scholą, członkowie róż różańcowych, a także władze gminy Dynów, panie z Koła Gospodyń Wiejskich w Ulanicy, druhowie z Ochotniczej Straży Pożarnej w Ulanicy, inni niewymienieni, swoim zaangażowaniem wsparli to piękne dzieło.

W wystąpieniu dziękczynnym na zakończenie uroczystości zostały wypowiedziane takie słowa: „Świątynia powstała, bo Bóg wybrał to miejsce, a my wszyscy dziś jesteśmy tego świadkami. Jako wspólnota parafialna dziękujemy dziś Bogu za życie i wiarę każdego i każdej z nich, polecając ich w niedzielnej modlitwie różańcowej. Niech sam Bóg będzie dla nich najlepszą nagrodą za ich trud. A my, jako ich potomkowie, modlimy się, byśmy umieli sprostać temu zadaniu, jakie nam pozostawili na dalsze pokolenia”.