Kochajcie młodych tak, jak kocha ich Chrystus. Starajcie się ich poznać i postępujcie tak, aby i oni was poznali. Idźcie do nich, gdyż często oni sami do was nie przyjdą. Stańcie się przede wszystkim odważnym narzędziem wyzwania jakie Pan kieruje do młodych - takie między innymi słowa skierował bielsko-żywiecki Ordynariusz do katechetów na rozpoczęcie kolejnego roku katechetycznego. W sobotni poranek, 4 września, w bielskim kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa bp Tadeusz Rakoczy sprawował uroczystą Mszę św. inaugurującą kolejny rok nauki religii w szkołach i przedszkolach. W modlitwie wzięli udział kapłani, siostry zakonne oraz katecheci i katechetki świeckie.
W homilii Biskup Tadeusz zachęcał wszystkich do ofiarnej i pełnej miłości posługi względem młodego pokolenia. - Największą ambicją wychowawcy powinno być tworzenie programów wychowawczych zdolnych ukazać młodemu człowiekowi serce Boga, aby wypełniając Jego wolę mógł dostrzec, jak wielką wartością jest dar życia. Szkoła wraz z katechetami i wychowawcami powinna stworzyć taki właśnie klimat, sprzyjający pełnemu chrześcijańskiemu wychowaniu, a przez to pozwolić wychowankom podejmować właściwe wybory na dalsze życie zgodne z Bożymi planami - podkreślił kaznodzieja. Biskup Rakoczy odniósł się także do krytycznych uwag podważających skuteczność katechezy prowadzonej w szkołach. - Pojawiają się nawet głosy, obwiniające powrót katechezy do szkół za kryzys wiary, który przejawia się zanikiem obecności ludzi młodych w kościołach. Gdyby katecheza była dziś w parafiach, tak jak było to za komunizmu, frekwencja dzieci i młodzieży w kościołach wcale pewnie nie byłaby większa, a nie wiem, czy w niektórych okręgach Polski nawet mniejsza - zauważył Ordynariusz.
Dopełnieniem katechetycznego spotkania był wykład ks. dr. Sławomira Stasiaka z diecezji legnickiej. Biblista, pełniący funkcję dyrektora Wydziału Katechetycznego w swojej diecezji, poruszył temat konieczności dowartościowania Biblii w katechezie.
W roku katechetycznym 2009/10 na terenie naszej diecezji w lekcjach religii uczestniczyło 126 581 uczniów. Nad rozwojem ich religijnej wiedzy i formacji pracowało 790 katechetów, zarówno kapłanów, zakonników, sióstr zakonnych i świeckich. Ich pracę koordynowali pracownicy wydziału katechetycznego oraz dziewięciu doradców metodycznych religii.
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Wiara nie jest pewnością, że wszystko się ułoży. Jest decyzją zaufania Osobie. Nawet jeśli serce drży, można powiedzieć: wierzę. I to wystarczy na dziś.
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
Z potrzeby serca, wdzięczności i pragnienia, by pamięć trwała, tak narodził się utwór poświęcony śp. ks. Romanowi Patykowi. O kapłanie, który „szedł razem z ludem”, oraz o piosence będącej osobistym hołdem opowiada w rozmowie parafianin Mariusz Szlachta.
Śmierć kapłana, który przez 12 lat prowadził wspólnotę parafialną, pozostawia w sercach wiernych nie tylko smutek, ale i wdzięczność. W parafii pw. św. Marcina w Zadrożu, której proboszczem był śp. ks. Roman Patyk, pamięć o nim wciąż jest żywa. Jednym z jej wyrazów stał się utwór muzyczny stworzony przez parafianina – Mariusza Szlachtę. To osobiste świadectwo wiary, przywiązania i szacunku wobec kapłana, który jak mówią wierni „miał serce Boga”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
